18 listopada 2017

Nowy biskup toruński


Papież Franciszek mianował nowym biskupem toruńskim dotychczasowego biskupa pomocniczego diecezji pelplińskiej Wiesława Śmigla – poinformowała w sobotę (11.11.2017) Nuncjatura Apostolska. Zastąpi on bp. Andrzeja Suskiego, który przechodzi na emeryturę. 
Bp Śmigiel urodził się 3 stycznia 1969 r. w Świeciu. Jest doktorem hab. teologii, profesorem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, członkiem Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski, Rady KEP ds. Rodziny,  Komisji Duszpasterstwa, Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą, przewodniczącym Komitetu ds. Dialogu z Niewierzącymi. Jego dewiza biskupia to Omnibus omnia factus (Stawszy się wszystkim dla wszystkich). Na tarczy jego herbu biskupiego znajduje się miecz, który symbolizuje Słowo Boże.
Bp Wiesław Śmigiel – po kanonicznym objęciu diecezji toruńskiej – będzie najmłodszym biskupem na czele polskiej diecezji i jednym z najmłodszych biskupów diecezjalnych w Europie.
Nowy biskup toruński został wyświęcony na kapłana 29 maja 1994 r. w Pelplinie. Mianowany biskupem tytularnym Beatii oraz biskupem pomocniczym diecezji pelplińskiej 24 marca 2012 r. Był wtedy najmłodszym biskupem pomocniczym w Polsce i jednym z najmłodszych w Europie. Lubi spacery, jazdę na rowerze, pływanie, kino i teatr. Zdarza mu się pisać wiersze, wydał zbiorek poezji „Zdany na pojedynek” oraz  „Kartki z pamiętnika”. Chętnie podróżuje i poznaje inne kultury. Jak mówi, lubi pierniki, szczególnie te tradycyjne z Torunia.
Jak mówi bp Śmigiel, w swojej posłudze w diecezji toruńskiej chciałby położyć największy nacisk na bycie blisko księży i blisko diecezjan. „Dla mnie priorytety są bardzo proste – ewangelizacja i duszpasterstwo, wszystkie inne sprawy są drugoplanowe. Chciałbym przede wszystkim na tym się skupić” – powiedział.
Podkreślił, że jako biskup odkrył, że trzeba być blisko ludzi i wykazywać się cierpliwością. „Czasem zwyczajne, proste gesty, często spontaniczne, okazują się być tym, co ludzie najbardziej zapamiętują i co ich przybliża do Pana Boga. Cierpliwość dlatego, że w posłudze biskupiej nie ma natychmiastowych rezultatów. To tak jak czytamy w Piśmie Świętym: kto inny sieje, kto inny podlewa i pewnie kto inny będzie mógł cieszyć się zbiorami. Nie należy się jednak nigdy zniechęcać i z entuzjazmem podejmować wszelkie wysiłki” – dodał nowy biskup toruński.
Bp Śmigiel zna dobrze Toruń i uważa, że to piękne miasto, które może zachwycić. „Najbliższe mojemu sercu są przepiękne toruńskie świątynie, z których na pierwszym miejscu jest oczywiście bazylika katedralna św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Cała starówka, całe stare miasto to jeden wielki pomnik historii” – powiedział.
Wskazał także na podobieństwo pomiędzy diecezjami: pelplińską i toruńską.  „To są bardzo podobne diecezje, choć zdaję sobie sprawę, że diecezja toruńska ma swoją specyfikę, przez te lata wypracowała swoją tożsamość, dlatego na początku chciałbym poznać i zrozumieć diecezję, by w miarę możliwości ją też ubogacić” – podkreślił.
Bp Śmigiel w latach 1988-1994 odbył studia w Wyższym Seminarium Duchownym diecezji pelplińskiej; w 1993 r. obronił w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie pracę magisterską pt. Twórczość monumentalna artysty-rzeźbiarza Franciszka Duszeńki. W latach 1994-1996 pracował jako wikariusz w parafii Świętej Trójcy w Kościerzynie; a w latach 1996-1998 był sekretarzem i kapelanem bp. pelplińskiego Jana Szlagi.
W 1998 r. rozpoczął studia stacjonarne z zakresu teologii pastoralnej w Instytucie Teologii Pastoralnej KUL; w 2000 r. uzyskał tytuł licencjata teologii, a w 2003 r. obronił doktorat na podstawie pracy pt. Czytelnictwo religijne jako środek formacji religijnej wiernych. W 2010 r. uzyskał habilitację z zakresu teologii pastoralnej na podstawie dorobku naukowego i dysertacji pt. Uczestnictwo wiernych świeckich w budowaniu Kościoła-Wspólnoty. Studium teologicznopastroalne w świetle nauczania Kościoła (1962-2009). Lublin: Wydawnictwo KUL 2010 ss. 458), za którą otrzymał Nagrodę indywidualną Rektora KUL.
W pracy naukowej koncentruje się na podmiocie duszpasterstwa, uczestnictwie katolików świeckich w życiu Kościoła, dynamice zrzeszeń religijnych oraz teologii kultury.  Jest autorem kilkudziesięciu artykułów i rozpraw o charakterze naukowym oraz wielu haseł encyklopedycznych, recenzji i artykułów popularno-naukowych. Od 2001 r. asystent, a od 2006 r. adiunkt przy Katedrze Teologii Pastoralnej Ogólnej Instytutu Teologii Pastoralnej i Katechetyki. Od  2011 r. do 2014 r. kierownik Katedry Teologii Pastoralnej. Przynależy do Towarzystwa Naukowego KUL, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Towarzystwa Naukowego w Toruniu oraz Polskiego Stowarzyszenia Pastoralistów. (KEP)

31 października 2017

UROCZYŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH I WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH

Kościół wychwala Pana Boga za wszystkich świętych, oficjalnie kanonizowanych i tych, którzy w cichości wiedli święte życie. To ci, którzy opłukali już swoje szaty we Krwi Baranka, którzy życiem zaświadczyli, że można żyć przyzwoicie, że człowiek jest w stanie wybierać i pomnażać dobro. Co roku szeregi świętych powiększają się o kolejnych Bożych synów i córki, także spośród nas, Polaków. Radujemy się i wierzymy, że są w domu Ojca i swoją modlitwą pomagają nam – jeszcze pielgrzymującym, abyśmy nie ustawali na drogach wiary. Dzięki świętych obcowaniu są naszymi orędownikami w niebie. Dzisiejsza uroczystość uświadamia nam też, że świętość jest dla wszystkich, dla każdego z nas. To od nas samych zależy, czy do tej świętości dążymy, czy jej pragniemy.  

Niech tej radości nie gasi nasze pochylenie nad grobami naszych bliskich w jutrzejsze wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, w tak zwany Dzień Zaduszny. Owszem, cmentarze przypominają nam o przemijaniu i kruchości ludzkiego życia, ale jako chrześcijanie, jako dzieci jednej wielkiej Bożej rodziny ufamy, że i nasi bliscy zmarli, i kiedyś my sami, dołączymy do grona świętych i błogosławionych. Jednocześnie pamiętajmy, że nie istnieje coś takiego jak „święto zmarłych”. W drugim dniu listopada Kościół wspomina Wszystkich Wiernych Zmarłych. Bliskość uroczystości Wszystkich Świętych i wspomnienie wszystkich zmarłych nie jest przypadkowe. Stanowimy bowiem jeden Kościół: my jesteśmy jeszcze Kościołem pielgrzymującym do nieba i walczącym z grzechem; święci są Kościołem tryumfującym, a zmarli przebywający w czyśćcu są Kościołem oczyszczającym się. Modląc się za zmarłych, pomagamy tym, którzy pokutują w czyśćcu. Ofiarujmy im dar modlitwy, aby jak najszybciej mogli przebywać blisko Ojca w niebie.

Przez osiem pierwszych dni listopada (do 8 listopada) duszom w czyśćcu możemy ofiarować wielki dar – odpust zupełny za pobożne nawiedzenie cmentarza i zmówienie modlitwy w ich intencji oraz spełnienie pozostałych zwykłych warunków odpustu, to znaczy: stan łaski uświęcającej, brak przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, przyjęcie Komunii św., odmówienie modlitwy w intencjach wyznaczonych przez Ojca Świętego. Niech nasza troska o zmarłych nie ogranicza się tylko do popularnych „wypominków”, co zwykle oznacza, niestety, „opłacenie” pacierzy bez osobistego zaangażowania. Starajmy się być przy nich częściej i nie żałujmy im gorliwej modlitwy różańcowej, która nabiera w tych dniach szczególnej mocy. Oni odwdzięczą się nam swoimi modlitwami i swoim wstawiennictwem przed Panem Bogiem.


Jako chrześcijanie pamiętajmy też o kulturze i właściwym zachowaniu, kiedy w tych dniach panuje wzmożony ruch na drogach, na cmentarzach, pamiętajmy o bezpieczeństwie. Baczniej obserwujmy nasze dzieci i osoby starsze, aby świątecznej radości nie zakłóciły jakieś przykrości czy nieszczęścia.

25 października 2017

Nasza pomoc parafianom Dziemian
Pani Czapiewska z Trzebunia otrzymuje 2.600 złotych pomocy na obnowienie zniszczonego domu w wyniku nawałnicy,